Życie to nie bajka?

Życie jak z bajki! Czy o nim właśnie marzymy? Słysząc "żyli długo i szczęśliwie" uśmiechamy się z ironią a jednak w skrytości pragniemy by tak brzmiało i nasze epitafium... dlaczego się tego wstydzimy, pomniejszamy wielkość tych słów mówiąc "życie to nie bajka... nie sen... nie film... nie teatr". Czy zaprzeczyć jest łatwiej niż wierzyć w dobre zakończenie, w bajkowy "happy end"? A podobno wszystko kończy się dobrze, więc jeśli nie jest dobrze tu i teraz to może tylko oznaczać, że to jeszcze nie koniec... nie koniec marzeń o wspaniałym i pięknym śnie naszego życia!:) A może jednak będzie lepiej...

dla wędrowca

kiedy przyjdziesz strudzony
obmyje twoje stopy
rosy łzami
scałuję zmęczenie
marszczonego czoła
wygładzę rzeźbienia
zakurzonej twarzy
smutek zetrę uśmiechem
kiedy przyjdziesz milczący
słowami nie spłoszę
skrzydeł dłoni
przysiadających dotykiem
oddechem przegonię
chmury spojrzeń
 

kiedy... 

nie przyjdziesz
czekaniem będę twoich kroków

Ludzkie ćmy...

Ostatniej nocy towarzystwa dotrzymał mi pewien nieproszony gość… jego  cień przyćmił smutek, zaćmił sen i "wyćmił":) uśmiech! Nieziemski ktoś przyniesiony na skrzydłach nocy zza drugiej strony… szyby. Ile mnie mieści się w niej myślałam widząc niezwykły taniec ze światłem… a my czy dążymy tak niestrudzenie wciąż zagubieni w ciemności, dokąd prowadzi nas świetlisty cel i co uśmiercamy opalając w nim skrzydła… tyle pytań bez odpowiedzi w tę noc  tak cichą, lecz nie samotną! Dziękuję, że trąciłaś swym skrzydłem tę nieznaną dotąd strunę, obdarowując kosmatą chwilą tak trudną do nazwania.

Bo i ludzkie ćmy szukają ciepła…