Palimpsest

leżę naga

słońce prześwietla pergamin mego ciała

rozżarza  wyprutych żył ciemne obiegi

spisane krwią mijania dzieje

ciepłym dotykiem kochanka

wymazuje do czysta rękopisy skóry

piersi pokrywa od słowa do słowa

niczym skryba nanosi wciąż nowe fabuły

pod znakami zapytania znikają odpowiedzi

pod wielokropkami zmieniają się sensy

leżę naga

słońce wyświetla rękopis mego ciała

w pergaminie skóry wypala nieskończoność

jestem jak niezrozumiały palimpsest

pod teraźniejszością skrywam przeszłości spadek

przebijają się na mnie wszelkie stenogramy

zapis smaków, ust, rozmów, myśli,  dłoni, zdarzeń

brudnopisy waszych drżących pragnień

zanim nocą spłonę wymazując łzami słowo po słowie

ty rozczytaj się we mnie warstwa po warstwie

Śniła mi się łąka...

 

Zamykam oczy przed światem i marzę, zamykam oczy i śnię… myśli me niesione wiatrem wzlatują porywane i ulatują, ulatują, ulatują…  jestem tak daleko w innym czasie, innej przestrzeni! Świat malowany dziecięcą ręką, ferie barw… gdzieś tam… błękit nieba, słońca blask, czerwień ust… spacerujące biedronki rozsiewają po łące swe kropki a Ty się śmiejesz do nich i do mnie… zielono, mglisto, parno.  Uśmiecham się jak nigdy, jak wtedy, jak zawsze! I nogami dla Ciebie macham w podzięce...

Chcę…

usnąć na sianie z księżycem we włosach, zatańczyć w deszczu, śmiechem dotknąć nieba, kołysankę drzew wyśpiewać, grać na strunach traw zielonych... zielonych... zielonych… zgubić drogę wśród gwiazd, usłyszeć motyli szept, szumieć na wietrze… wyszumieć, zaszumieć w oddali! 

Chcę...

byś me stopy zamknął w dłoniach i wargami wolno wyrzeźbił nóg owal, rozpostarł na ciała łące swój motyli dotyk osiadający aż po łuki bioder...
chcę w porannym słońcu ofiarować Tobie miękkość traw, trzcin kołysanie i cichy śmiech stokrotek...

Inspirowane fotografią Tomasza...

Dziś pod wpływem poniższego zdjęcia obudziło się we mnie pragnienie posiadania tak niezwykłej przestrzeni i dzielenia owego kosmosu doznań...
dlatego właśnie popełniłam kolejny erotyk:)

Zadomowienie

wybuduj we mnie dom materią słów

w dłonie zagarnij wypukłość ścian

unieś ponad sklepienia dach

kreśląc stropy wargami

wyrysuj gwiaździste kontury

domykaj oknami zamglonych spojrzeń

lęki piwniczne po strych wycałuj

pieszczotą wyważ otwarte drzwi

i wejdź… 

schodami krętymi od znaczeń

niech zawirują przestrzenie podłogi

pod stopami ciszy oddanej pod klucz

wybuduj dla nas wszechświat ciał

zamieszkam w nim cała

wśród gwiazd

***

ramionami ogarnij

przygarnij

utkaną nić

splotu ciał

dwojga włókien

nie pozwól rozerwać

wrzecionom czasu

tkaczkom losu

zwiniętej przędzy

dłoni

Życie to nie bajka?

Życie jak z bajki! Czy o nim właśnie marzymy? Słysząc "żyli długo i szczęśliwie" uśmiechamy się z ironią a jednak w skrytości pragniemy by tak brzmiało i nasze epitafium... dlaczego się tego wstydzimy, pomniejszamy wielkość tych słów mówiąc "życie to nie bajka... nie sen... nie film... nie teatr". Czy zaprzeczyć jest łatwiej niż wierzyć w dobre zakończenie, w bajkowy "happy end"? A podobno wszystko kończy się dobrze, więc jeśli nie jest dobrze tu i teraz to może tylko oznaczać, że to jeszcze nie koniec... nie koniec marzeń o wspaniałym i pięknym śnie naszego życia!:) A może jednak będzie lepiej...