Palimpsest

leżę naga

słońce prześwietla pergamin mego ciała

rozżarza  wyprutych żył ciemne obiegi

spisane krwią mijania dzieje

ciepłym dotykiem kochanka

wymazuje do czysta rękopisy skóry

piersi pokrywa od słowa do słowa

niczym skryba nanosi wciąż nowe fabuły

pod znakami zapytania znikają odpowiedzi

pod wielokropkami zmieniają się sensy

leżę naga

słońce wyświetla rękopis mego ciała

w pergaminie skóry wypala nieskończoność

jestem jak niezrozumiały palimpsest

pod teraźniejszością skrywam przeszłości spadek

przebijają się na mnie wszelkie stenogramy

zapis smaków, ust, rozmów, myśli,  dłoni, zdarzeń

brudnopisy waszych drżących pragnień

zanim nocą spłonę wymazując łzami słowo po słowie

ty rozczytaj się we mnie warstwa po warstwie